Wydrukuj to Strona

Dla Rodziców

 

SPRAWNOŚĆ MANUALNA I GRAFOMOTORYCZNA

 

SPRAWNOŚĆ MANUALNA I GRAFOMOTORYCZNA – sprawność rąk w zakresie wykonywania takich czynności, jak: pisanie, rysowanie, wycinanie nożyczkami, wiązanie sznurowadeł, zapinanie guzików.

ROZWÓJ GRAFOMOTORYKI

Okresem przygotowawczym do rysowania i pisania jest okres tzw. bazgrot. Około drugiego roku życia dziecko stawia kropki stukając ołówkiem, robi nieregularne ruchy koliste. Później pojawiają się linie poziome, a następnie pionowe. Dziecko zachęcone przez dorosłych, zmierza do narysowania konkretnego przedmiotu, lecz jego możliwości techniczne są jeszcze niewielkie.

Dopiero trzylatek rysuje koło, to znaczy coś w rodzaju zamkniętej linii. Następnie rysuje skrzyżowane linie poziome i pionowe.

Czterolatek rysuje coś w rodzaju prostokąta i kwadratu. Nie planuje rysunku, dopiero po fakcie mówi, co narysował. Natomiast to, co pragnie narysować najczęściej jest mało podobne do przedmiotu. Sześciolatek umie rysować już na określony temat, stara się odwzorować litery drukowane i pisane. Nauka pisania szlaczków poprzedzana jest ćwiczeniami w pisaniu motywów szlaczków, które zawierają w sobie wszelkie możliwe elementy liter: koła, pętle, łuki, kreski. Przy tym ćwiczą one płynność ruchów ramienia i dłoni: w prawo, w lewo, w dół, w górę.

OBNIŻONA SPRAWNOŚĆ MANUALNA – niska sprawność ruchowa rąk; objawiająca się np. poprzez późne nabywanie umiejętności związanych z samoobsługą (ubieranie się, zapinanie guzików, wiązanie sznurowadeł), trudności w posługiwaniu się nożyczkami; niska sprawność manualna pociąga za sobą obniżony poziom graficzny pisma (obniżona sprawność grafomotoryczna), wolne tempo pisania, nieestetyczny wygląd zeszytów; dzieci z obniżoną sprawnością manualną szybko się męczą przy pracach graficznych i pisaniu.

ZABURZENIA GRAFOMOTORYKI

W okresie pięciu, sześciu lat życia zaczynają pojawiać się różnice indywidualne. Jedne rysunki są bardzo ubogie, schematyczne, inne bogate w szczegóły, pięknie pokolorowane. U tych samych dzieci szlaczki i litery są kanciaste, nie mieszczą się w liniaturze lub są bardzo ładne, staranne, podciągane od linii do linii.

Różnice takie zależą od wielu czynników:

  • ogólnego rozwoju umysłowego dziecka
  • doświadczeń w rysowaniu
  • ogólnej sprawności ruchowej
  • rozwoju elementarnych funkcji percepcyjno – motorycznych zaangażowanych w czynności rysowania.

Dziecko z zakłóceniami funkcji wzrokowych odznacza się małą pomysłowością, chętnie „ściąga” od kolegów, rozwiązując ten sam temat na znacznie niższym poziomie. Dzieci te nie lubią rysować „z pamięci”, natomiast chętnie odwzorowują, kolorują książeczki, kalkują, gdyż rezultat takich prac jest lepszy. Dziecko z dużym napięciem mięśni palców nadmiernie przyciska ołówek, rysuje linie grube, czasem przedziera papier, co wpływa na estetykę pracy. Linie są krzywe, przedmioty duże, gdyż dziecko nie umie opanować ruchu. Dzieci o małym napięciu mięśniowym również mają problemy z rysowaniem. Kreślą linie nikłe „drżące”, niepewne. Rysują przedmioty małe, których wielkość uniemożliwia umieszczanie szczegółów.

SPOSOBY USPRAWNIANIA SPRAWNOŚCI MANUALNEJ

Na rozwój manualny wpływa ogólny rozwój fizyczny dziecka. Nie zabraniajmy, więc mu biegania, wspinania się, czołgania, czy jazdy rowerkiem. Bardzo ważnym elementem w nabieraniu płynności ruchów jest samoobsługa dziecka: wiązanie butów, zapinanie guzików. Budowanie, lepienie, majsterkowanie, wycinanie to również baza do usprawniania precyzji rąk. Zanim przystąpimy do zadań typowo pisemnych, warto zastosować ćwiczenia ruchowe, które pomogą dziecku rozładować zbyt duże napięcie mięśni i będą dobrą rozgrzewką przed zadaniami typu kartka-ołówek, np.:

ćwiczenia rozmachowe:

∗ kreślenie w powietrzu dużych, płynnych ruchów ramion w kształcie kół, ósemek, fal;

∗ wymachy w górę, w przód – jedną ręką i oburącz;

∗ wymachy ręką zgiętą w łokciu: w przód, w tył, w lewo, w prawo, obu rąk w przód, na boki;

∗ podnoszenie wyprostowanych rak do góry i opuszczanie obu rak z góry na boki;

∗ krążenie wyprostowanej ręki po bokach tułowia, dwoma rękoma na przemian przed sobą;

∗ krzyżowanie ramion w górze, za głową;

ćwiczenia przedramienia:

∗ zabawy manipulacyjne;

∗ ćwiczenia na drążku;

∗ przekładanie przedmiotów z ręki do ręki;

∗ zakręcanie i odkręcanie nakrętek;

∗ nakręcanie zegara i zabawek mechanicznych;

∗ przelewanie płynów;

∗ otwieranie zamków kluczem;

ćwiczenia nadgarstka:

∗ nawijanie nitki na kłębek;

∗ owijanie sznurka/skakanki na dłoni przez obroty nadgarstka;

∗ „młynek” (krążenia obu dłoni splecionych palcami);

∗ krążenie dłoni wyciągniętych na boki;

∗ opady na ścianę;

∗ zamiatanie małą szczotką;

ćwiczenia dłoni i palców:

∗ uderzanie dłońmi o siebie;

∗ pocieranie dłońmi o siebie;

∗ zamykanie i otwieranie pięści;

∗ stukanie o siebie pięściami;

∗ naśladowanie gry na skrzypcach, trąbce;

∗ składanie dłoni stykających się czubkami palców;

∗ składanie dłoni stykających się nadgarstkiem i czubkami palców;

∗ składanie dwóch dłoni stykających się nadgarstkiem przy rozchylonych palcach;

∗ splatanie palców, dłonie zetknięte bokiem;

∗ kiwanie palcami: w przód, w prawo – w lewo, w górę – w dół;

∗ stukanie, pstrykanie palcami.

Kiedy nie wystarczy normalne zachęcanie, a dziecko „nie chce słyszeć” o rysowaniu jedynym wyjściem jest organizowanie „zabaw w rysowanie”. Zaczynamy od najprostszych, takich jak:

  • rysowanie patykiem na piasku;
  • mazanie zmoczonym palcem w farbie po papierze;
  • zamalowywanie dużych płaszczyzn grubym lub szerokim pędzlem;
  • pogrubianie konturów dużych form geometrycznych i dużych rysunków;
  • odciskanie zamalowanej farbą dłoni, stóp;
  • obrysowywanie dłoni i stóp;
  • „malowanki – niespodzianki” pod nieobecność dziecka rodzic rysuje coś świecą, dziecko pokrywa farbą kartkę;
  • wydzieranie z papieru różnych postaci,
  • lepienie z gliny, plasteliny, ciasto liny bądź masy solnej, rozpoczynając od form prostych: kulek,
  • wałeczków, po bardziej złożone, wymagające łączenia elementów;
  • nawlekanie korali, przewlekanie sznurków przez otworki w tekturkach;
  • zbieranie drobnych elementów palcami jak pęsetą;
  • przypinanie do sznurka klamerek do bielizny;
  • ugniatanie kul jedną ręką (z bibuły, gazety)
  • wypełnianie kolorowanek oraz wzorów wykonanych stemplami;
  • wycinanie z papieru, uwzględniając stopień trudności: od linii prostej, przez falistą, po wycinanie form
  • geometrycznych i konturowych rysunków;
  • składanie kartek papieru (samoloty, czapeczki itp.), orgiami;
  • rysowanie wzorów po śladzie kropkowym lub kreskowym, łączenie ponumerowanych kropek w kontur niespodziankę;
  • prowadzenie linii w labiryntach;
  • rysowanie za pomocą szablonów figur geometrycznych i nieskomplikowanych przedmiotów, według
  • stopnia trudności: szablony wewnętrzne (z wyciętym otworem) i zewnętrzne (obrysowywanie);
  • kopiowanie rysunków przez kalkę techniczna;
  • kreskowanie: wypełnianie konturów za pomocą równoległych kresek poziomych lub pionowych (z
  • zachowaniem kierunków od lewej do prawej i od góry do dołu);
  • rysowanie szlaczków litero podobnych w powiększonej liniaturze, według stopnia trudności: wodzenie
  • po wzorze, kończenie rozpoczętego wzoru, odwzorowywanie;
  • odtwarzanie rytmu układów linearnych z powtarzających się cyklicznie elementów, różniących się
  • kolorem lub kształtem (kwadrat, koło, trójkąt, kwadrat, koło, ……. lub czerwone koło, niebieskie koło,
  • białe koło, czerwone koło, …….)

Przy takich zajęciach dziecko rozluźnia mięśnie, pokonuje lęk i ma wrażenie, że się bawi, a nie rysuje.

Ćwiczenia kształtujące prawidłowy uchwyt i regulujące napięcie mięśniowe rąk

Naukę pisania i rysowania należy zacząć od prawidłowego trzymania ołówka, czy kredki. Kolejnym

problemem jest regulowanie napięcia mięśniowego. Jeśli dziecko zbyt mocno przyciska ołówek, trzeba uczyć

go zwalniać napięcie, kontrolować. Jeśli pokaz poprawnego uchwytu i nacisku nie wystarcza można kupić

gumową nasadkę lub specjalnie profilowane, trójkątne kredki i ołówki.

Ćwiczenia kształtujące nawyki ruchowe związane z kierunkiem pisania.

Od początku wyrabiamy u dziecka kierunek pisania od lewej do prawej strony poprzez „wskazywanie drogi”

(prawidłowego kierunku):

  • rysowanie szlaczków rozpoczętych od lewej strony,
  • kreślenie linii pionowych (z góry w dół) i poziomych (z lewej do prawej),
  • ćwiczenia w rysowaniu okręgów i spirali w obu kierunkach.
  • dokładne kolorowanie obrazków zawierających drobne elementy
  • łączenie kropek,
  • rysowanie po śladzie
  • odwzorowywanie rysunków zgodnie ze wzorem.

 

UWAGA!

Przy stosowaniu wszystkich ćwiczeń należy trzymać się następujących zasad: − przechodzenie od zadań łatwiejszych do trudniejszych; − od ruchów globalnych wykonywanych całą kończyną do bardziej precyzyjnych w obrębie dłoni i palców; − od angażowania jednej kończyny do angażowania obu jednocześnie; − od ruchów jednoczesnych do ruchów wykonywanych na przemian; − od ruchów wolnych do szybkich, co uczy dziecko regulowania tempa czynności ruchowych.

 

ZASADY POSTĘPOWANIA Z DZIECKIEM LEWORĘCZNYM

  1. Pilnuj prawidłowej postawy dziecka przy siedzeniu.
  2. Pamiętaj o właściwym ułożeniu kartki ( górny brzeg wysunięty w prawo – kartka przesunięta w prawo).
  3. Zwracaj uwagę na prawidłowy sposób trzymania ołówka – tak jak prawą. 4. Pamiętaj o właściwym ułożeniu nadgarstka ( tak jak u dzieci praworęcznych).
  4. Ważne jest zachowanie kierunku od lewej ku prawej – najlepiej postawić kropkę, od której strony ma zacząć. 6. Światło ma padać z prawej strony.
  1. Dziecko w ławce powinno siedzieć najlepiej z brzegu, by nie „stukało się” z innym dzieckiem.
  2. Dziecko powinno mieć odpowiednie narzędzie do pisania by nie zamazywało się.
  3. Przy mocnym napięciu mięśniowym dziecko powinno mieć miękki ołówek, cienkopis przy słabym napięciu – twardsze ołówki.

 

 

Artykuł pochodzi ze www.ppp2.edu.lodz.pl/files/grafomotoryka1

 

 

 

 

 

FORUM ZDROWIA DLA RODZICÓW

WYCHOWANIE FIZYCZNE – WAŻNA LEKCJA

„Ruch zastąpi prawie każdy lek, ale żaden lek nie zastąpi ruchu” – głosił w XVI wieku Wojciech Oczko, nadworny lekarz królów polskich. Pamiętajmy o tym, zwłaszcza gdy nasze dziecko prosi o kolejne zwolnienie z wf-u. Piszemy, dlaczego te lekcje są wyjątkowo ważne i potrzebne. Aktywność ruchowa to niezbędna ilość ruchu – ćwiczeń fizycznych – potrzebna do rozwoju i zachowania zdrowia. Optymalna ilość ruchu zapewnia prawidłowy przebieg procesów fizjologicznych i metabolicznych.

Aktywność fizyczna w wieku dziecięcym jest istotnym czynnikiem determinującym wszechstronny rozwój organizmu oraz kształtującym prawidłową postawę ciała. W znacznym stopniu wpływa na wyrabianie podstawowych cech motorycznych, w tym: zwinności, zręczności, gibkości, szybkości, siły. Pomaga w uczeniu się wielu umiejętności ruchowych niezbędnych w dalszym życiu.

 Niepokojące dane

Specjaliści określili niezbędną „dawkę” aktywności fizycznej w tygodniu, która ma sprzyjać podtrzymaniu i poprawie zdrowia. Dla dziecka w wieku szkolnym rekomendowana jest minimum godzina dziennie. Oznacza to, że jego aktywność fizyczna w ciągu tygodnia powinna wynosić w sumie ok. 6–7 godzin. Tymczasem, jak wynika z badań, aktywność fizyczna dzieci i młodzieży w Polsce jest zastraszająco niska. Poświęcają oni zbyt mało czasu na różne formy aktywności ruchowej, spędzając zbyt dużo czasu przed telewizorem i komputerem. Niepokojąco narasta zjawisko bierności, które jest najbardziej widoczne w wieku około pokwitaniowym (11 -15 roku życia). Większość dzieci (od 62% do 72%) nie uprawia żadnego sportu.

Kłopoty organizacyjne

Trudno jest tak zorganizować czas, by dziecko ćwiczyło codziennie, a więc najlepiej jest, jeśli uczestniczy w odpowiednio dłuższych zajęciach ruchowych 3–4 razy w tygodniu. Wielu uczniów nie spełnia jednak tego warunku, a ich ulubioną formą wypoczynku jest pogryzanie chipsów przed ekranem komputera lub telewizora. Rodzice także często nie są w stanie tak zorganizować aktywności fizycznej dziecka, aby powyższy warunek spełnić. Z tego między innymi powodu warto docenić… szkolne lekcje wychowania fizycznego.

WF – ważny i potrzebny

WF w tygodniowym planie lekcji jest to ten czas, w którym dziecko na pewno będzie się ruszać, wykonywać różne ćwiczenia i zdobywać nowe umiejętności. Ruch jest potrzebny jak powietrze. Ćwicząc, dziecko przeżywa radość, rozładowuje napięcie i stres, uczy się radzić sobie z negatywnymi emocjami, odpoczywa od trudnych zadań matematycznych, językowych itp. Aplikując sobie taką „dawkę” zdrowia – hartuje organizm i adaptuje go do większego wysiłku fizycznego i umysłowego. Uwierzmy mądremu stwierdzeniu znanego lekarza, Wojciecha Oczki, który przekonywał, że „ruch zastąpi prawie każdy lek, ale żaden lek nie zastąpi ruchu”.

Zwolnienie z WF-u

Może zatem warto wcześniej się zastanowić, nim zaliczymy wychowanie fizyczne do grupy tzw. mało ważnych przedmiotów szkolnych i skorzystamy z przysługującego nam prawa napisania zwolnienia z lekcji wf-u (Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 30 kwietnia 2007 r.), przychylając się do prośby naszej pociechy. Okazuje się bowiem, że z tego prawa rodzice korzystają dość chętnie. W wielu szkołach semestralne zwolnienie z lekcji wychowania fizycznego ma co czwarty uczeń, a wiele dzieci nie ćwiczy nawet przez cały rok szkolny. I nie wszystkie z tych zwolnień – nawet wystawionych przez lekarza – są uzasadnione. Niemało jest takich rodziców, którzy sami idą z dzieckiem do lekarza, by ten koniecznie „wyszukał” jakieś przeciwwskazanie do ćwiczeń. Niektórzy sami pozwalają dziecku na bierność, uznając, że lekcje wf-u, to strata czasu, który można przeznaczyć na zajęcia dodatkowe. Korepetycji można udzielić z matematyki czy angielskiego, ale braków zdrowotnych, które są wynikiem m.in. ruchowej „abstynencji”, nie da się szybko nadrobić.

Pamiętajmy o tym, siadając nad kartką z długopisem w ręku, aby kolejny raz napisać zwolnienie z lekcji wf-u. Nie zapominajmy też, że te lekcje i ten nauczyciel zdejmują z nas część obowiązków wobec dziecka. Gdyby nie takie lekcje, musielibyśmy sami wypełnić mu kilka godzin w tygodniu różnorodnymi ćwiczeniami, głowiąc się jeszcze, co zrobić, żeby się nie nudziło.

Artykuł pochodzi ze strony http://zdrowojem.fundacjabos.pl

 

FORUM ZDROWIA DLA RODZICÓW
TWOJE WŁASNE H2O

Każdy wie, że woda jest niezbędna do życia i trzeba ją pić w określonych ilościach. Ale czy wiesz, co to jest woda metaboliczna i kiedy powinniśmy pić więcej niż zazwyczaj? I dlaczego w organizmach mężczyzn jest więcej wody niż u kobiet? Warto zapoznać się z podstawowymi
informacjami na temat wewnętrznego bilansu wodnego.
Woda jest składnikiem wszystkich organizmów żywych i spełnia wiele istotnych biologicznie i fizjologicznie funkcji.75% -60% -50%. Zawartość wody w organizmie zależy od wieku, płci i masy ciała. Najwięcej wody zawiera organizm noworodków – stanowi ona 75% masy ich ciała. U niemowląt powyżej 6 miesiąca życia ilość wody spada do 60% i utrzymuje się na tym poziomie w ciągu dorosłego życia. Jest to przeciętna zawartość wody w organizmie człowieka. Z wiekiem zawartość wody spada i w organizmie osób starszych, w zawiązku ze spadkiem beztłuszczowej masy ciała, wynosi 50%. Jednak obserwuje się pewne różnice w zawartości wody w organizmie w zależności od płci. Z czym to jest związane?

Więcej wody u mężczyzn
Powyżej 12 roku życia u chłopców i mężczyzn ilość wody w organizmie jest większa niż u dziewcząt i kobiet. Dzieje się tak dlatego, ponieważ tkanka mięśniowa zawiera zdecydowanie więcej wody (75-80%) niż tkanka tłuszczowa (10-20%). W organizmie zdrowych kobiet o prawidłowej masie ciała tkanki tłuszczowej jest więcej niż u zdrowych mężczyzn, również o prawidłowej masie ciała. Jest to zjawisko fizjologiczne związane z przystosowaniem ciała kobiety do ewentualnej ciąży i okresu karmienia piersią. Z tego też względu mniejszą zawartość wody w organizmie mają osoby otyłe.

Źródła wody
W niewielkim zakresie organizm sam wytwarza wodę – jest to tzw. woda metaboliczna. Jej źródłem są procesy spalania tłuszczów, węglowodanów i białek, które dostarczają ok. 200-300 ml wody. W związku z tym, że zapotrzebowanie na ten niezbędny składnik jest dużo większe, niż możliwość jego wytwarzania w ustroju, konieczne jest dostarczanie odpowiedniej ilości wody z zewnątrz. Zewnętrznym źródłem wody, poza płynami, są również produkty i potrawy, w których zawartość wody jest różna w zależności od rodzaju produktów. Na przykład w warzywach i owocach znajduje się do 95 g wody na 100 g produktu, a w produktach mlecznych – do 89 g wody na 100 g produktu. Biorąc pod uwagę wszystkie źródła, do organizmu zdrowego, dorosłego człowieka, odżywiającego się zgodnie z zasadami prawidłowego żywienia, szacunkowo dostarczane jest 2,3-2,6 l płynów, z czego ponad 2 l to woda pochodząca z codziennej diety.

Bilans wodny
Na bilans wody w organizmie ma wpływ jej spożycie (wypite płyny, woda pochodząca z produktów żywnościowych, woda metaboliczna) i wydalanie (mocz, kał, parowanie, pot). Bilans wody w organizmie powinien być utrzymywany na stałym poziomie, czyli spożycie powinno się równać wydalaniu. Jedynie w okresie wzrostu i podczas ciąży bilans jest dodatni. Na wodę wchodzącą w skład organizmu składają się płyny wewnątrzkomórkowe (stanowią 2/3 wody ustrojowej) po zakomórkowe (1/3 wody ustrojowej). W wodzie tej rozpuszczone są elektrolity, czyli jony sodu, potasu i chloru, a niedobór bądź nadmiar wody powoduje zaburzenia gospodarki wodno – elektrolitowej.

Kiedy pić więcej?
Zapotrzebowanie organizmu na wodę jest zmienne i zależy od składu diety, klimatu, temperatury i aktywności fizycznej. Wzrasta ono:
•w podwyższonej temperaturze powietrza i obniżonej wilgotności (utrata wody z potem),
•podczas zwiększonej aktywności fizycznej (utrata wody z potem i przez płuca),
•w niskiej temperaturze (strata wody w związku ze zwiększonym wydatkiem energetycznym, noszeniem ciężkiej, grubej odzieży),
•w czasie przebywania na dużych wysokościach (utrata wody przez płuca),
•podczas stosowania wysokoenergetycznej diety (metabolizowana jest wtedy większa
ilości składników odżywczych),
•podczas stosowania diety zawierającej dużo białka (zwiększone straty wody z moczem),
•podczas stosowania diety bogatej w błonnik (zwiększone straty wody z kałem),
•przy nadmiernym spożyciu słonych produktów i potraw (zwiększone straty wody z moczem).
Straty wody następują także wskutek spożywania napojów i produktów zawierających kofeinę,
takich jak: kawa, herbata, napoje energetyzujące, napoje typu cola, czekolada. Kofeina zwiększa
wydalanie moczu (diurezę) krótko po spożyciu i nie ma wpływu na wydalanie moczu w ciągu dnia.
Również napoje alkoholowe powodują większą diurezę, ponieważ alkohol hamuje działanie wazopresyny. Wazopresyna to hormon antydiuretyczny wytwarzany przez przysadkę mózgową, który nasila resorpcję wody i jonów sodowych w nerkach, powodując wytwarzanie małych ilości zagęszczonego moczu.

Dla dobra dziecka warto przestrzegać poniższych zasad:
1.Dbaj o to, aby dziecko wypijało w ciągu dnia odpowiednią ilość płynów.
2.W trakcie intensywnej ruchowej zabawy lub zajęć sportowych podawaj dziecku płyny lub
przypominaj mu o wypiciu szklanki wody lub innego niesłodzonego napoju.
3.Zadbaj o to, by do szkoły i na wycieczki szkolne dziecko obowiązkowo brało butelkę wody.
4.Ucz dziecko i sam też pamiętaj, że nie tylko ilość, ale również jakość wypijanych płynów
jest ważna – lepiej pić wodę źródlaną lub mineralną niż kolorowy, słodzony napój.
5.Pamiętaj, że to czy pijesz wodę i jak to robisz wpływa na kształtowanie prawidłowych zachowań żywieniowych dziecka. Dziecko, które codziennie patrzy na rodzica popijającego wodę źródlaną czy mineralną, samo chętniej wybierze do picia wodę, a nie sztucznie barwione i dosładzane napoje.

Artykuł pochodzi ze strony: zdrowojem.fundacjabos.pl , więcej na www.aktywniepozdrowie.pl

Permalink do tego artykułu: http://www.przedszkolewola.com.pl/rada-rodzicow/

Rada Rodziców

Członkowie Rady Rodziców w roku 2018/2019   Ewa Bryg Magdalena Ptak Iwona Giemza- Sowa Marta Kozioł Katarzyna Masło Włodzimierz Nędza

Pokaż strony »